Mozambik: Raj i piekło na Ziemi

Mozambik jak młoda, piękna dziewczyna, nieświadoma własnej urody, skrzywdzona przez swoich i obcych, unosi hebanowe lico do góry i patrzy prosto przed siebie. Z siłą, z nadzieją. Nie potrafisz oderwać oczu – podziwiasz ją. Za szczerość, za zdolność wybaczania, za naturalne piękno, które ma w sobie. (...) Na próżno szukać tutaj kurortów, ciepłej bieżącej wody i czystej pościeli. W ofercie jest wyłącznie nocleg w tradycyjnej chacie oraz zimny prysznic pod gołym niebem. To naprawdę daje znacznie więcej przyjemności. (...) Ludzie pytani, czy boją się AIDS odpowiadają, że woleliby zarazić się HIV niż złapać malarię. Bo z HIV można jeszcze trochę pożyć. Malaria zabija od razu.

Krzysztof Wielicki: Jeden dzień z życia

Kolejna część niepublikowanego wcześniej, ilustrowanego zdjęciami pamiętnika autora pierwszego w historii zimowego wejścia na szczyt Mt. Everestu.

13 października 1991 roku
Są dwie teorie: że super pogoda będzie podczas pełni księżyca albo w nowiu. Obie się nie sprawdzają. (...) Mój plan ataku jednodobowego nie wypalił, a na domiar złego straciłem cały sprzęt. To pewnie kara za brak respektu dla tej Góry. Rysiek zszedł do bazy, a ja stałem się trzydniowym więźniem własnej głupoty. Bywa.

Na górze: Cerro Aconcagua

200 metrów przed szczytem zaczynam się nagle zastanawiać nad sensem tego, co robię. Dywaguję sam ze sobą, czy warto tak się męczyć i co mnie pcha na górę. W końcu tam jestem. Na szczycie. Jest 15.31. Trochę późno, ale pogoda wygląda stabilnie. Zrzucam plecak, zjadam batona, piję herbatę i napój. Nie czuję ani satysfakcji, ani spełnienia. W zasadzie nie czuję nic. Mam w sobie pustkę i wrażenie, jakby zeszło ze mnie powietrze. Schodzę. O 19.00 docieram do "naszego" schronu. Iza gotuje wodę. Zdejmuję część ubioru. Sprawdzam stopy i nie zauważam żadnych oznak odmrożenia. Czuję się zmęczony. I dopiero teraz usatysfakcjonowany.

Wyprawa: Canning Stock Route

Zaczęło się od tego, że w marcu 2003 roku wybrałem się na spotkanie z Markiem Tomalikiem, dziennikarzem "National Geographic", który rok wcześniej w konwoju samochodów terenowych przejechał szlak Canning Stock Route w Australii Zachodniej. Chociaż sam dopiero co zakończyłem kilkumiesięczną ekspedycję dookoła olśniewająco pięknej Nowej Zelandii, nie mogłem oderwać oczu od obrazów krainy całkowicie odmiennej, surowej i bezlitosnej. Po zakończonej prezentacji zapytałem organizatora wyprawy, czy możliwe byłoby pokonanie szlaku rowerem. Ten wybuchnął śmiechem i odparł krótko: "Zapomnij!" (...) Nagle, jadąc korytem wyschniętej rzeki, zobaczyłem zielone drzewo, a pod nim niewielką sadzawkę wypełnioną wspaniałą, czystą wodą. (...) czułem, że każda komórka mojego organizmu na nowo zbiera siły do dalszej jazdy. Damy radę!

Za samotne pokonanie rowerem – jako pierwszy człowiek w historii – pustynnego szlaku Canning Stock Route, autor otrzymał w marcu br. prestiżową nagrodę podróżniczą: Kolosa w kategorii "Wyczyn roku".

Fotografia: Po zmroku – Gdy gasną światła

Zapadający zmierzch nie oznacza, że fotograf może udać się na odpoczynek. Zmniejszona ilość światła czy brak ostrego słońca oświetlającego pejzaż i wydobywającego zeń kolory nie przekreślają szansy na wykonanie wyjątkowych zdjęć. Można nawet powiedzieć, że krótka i bardzo ulotna, trwająca zwykle ok. jednej godziny pora dnia między zachodem słońca a zapadnięciem zmroku, tworzy najlepsze okazje do fotografowania miast oraz górskich krajobrazów. Miękkie światło, mniejsze kontrasty i frapujące barwy to tylko niektóre z powodów, dla których warto udać się wtedy na spacer z aparatem.
(...) W nietypowych sytuacjach klasyczne zasady fotografii zawsze wygrywają z elektroniką.

Rozmowa: Świat wokół Żoliborza

O swojej dzielnicy, o długiej liście wysp na Pacyfiku, które zostały mu do odwiedzenia, paragwajskich dziurach na Krakowskim Przedmieściu, kompleksie Powstania, fortelu, który pozwolił mu wypłynąć na „szerokie wody”, Ryszardzie Kapuścińskim, ujawnianych w młodości złych skłonnościach do gazet oraz o tym, jak w Królestwie Tonga musiał tłumaczyć, że Polska nie jest już krajem komunistycznym opowiada prawdziwy Warszawiak, OLGIERD BUDREWICZ.

Pamiętam, jak wtedy zastanawialiśmy się, co będzie, jeśli Powstanie zostanie odwołane. "To niemożliwe" – mówiliśmy. Uważaliśmy, że byłaby to katastrofa. Przecież właśnie na to czekaliśmy – żeby chwycić za gardło tych, którzy tak okrutnie nas traktowali. Mojego ojca zabili w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen-Oranienburg. Dla nas, dla młodzieży, była to psychologiczna konieczność. (...) Zawsze mówię, że jestem schizofrenikiem: mam dwa wielkie tematy, które mnie fascynują. Pierwszy to Warszawa – mam tu na sumieniu kilkanaście książek, drugi zaś – reportaż ze świata. I chodzi mi o reportaż klasyczny, tzn. pozbawiony filozofowania i publicystyki, wykorzystujący jako podstawowe instrumenty przede wszystkim zmysły. Oczywiście nie mogą to być same tylko wrażenia, zawsze towarzyszy im jakaś refleksja, ale jestem przeciwny ciągłemu pouczaniu czytelnika, mądrzeniu się i łatwym wplataniu do tekstu dziennikarskiego wątków historiozoficznych. Reportaż musi być przede wszystkim relacją z tego, co się czuje, widzi i słyszy. (...) Nigdy nie brałem pod uwagę możliwości pozostania gdzieś indziej na stałe. Tak silnie jestem związany z tym miastem i z tą dzielnicą. Moja ojczyzna to Żoliborz – tu miałem i mam przyjaciół, rodzinę, tutaj się ożeniłem. Z dziewczyną stąd, która – chociaż przestała być już dziewczyną - dalej tu ze mną jest. To miejsce, do którego zawsze chcę wracać i w którym mam nadzieję zakończyć moją życiową karierę.

Podróżuj bezpiecznie

Cykl przygotowany przez specjalistę zdrowia międzynarodowego, doktora nauk medycznych Norberta Rehlisa.

Stres, pośpiech i różnice kulturowe – Jutro też jest dzień.
Wielu podróżnych ma olbrzymie kłopoty z zaakceptowaniem innego stylu życia, mentalności i kultury krajów tropikalnych. Zwykliśmy krytykować wszystko, co inne. Krążą legendy o zachowaniach Hindusów, Arabów, Murzynów. Narzekamy na nich za ich flegmatyczność, niezorganizowanie (czyżbyśmy byli lepsi?), brak kompetencji czy rzekomą złośliwość. Denerwujemy się, krzyczymy, stresujemy. Czy słusznie? (...) W Indiach, jak i w wielu innych krajach Azji i Afryki, nie używa się na co dzień papieru toaletowego, a ludzie dbają o higienę osobistą podmywając się wodą po każdym wypróżnieniu.

Podróżuj inaczej: Travellersi – Nomadowie z tęczowej Rodziny

W tej chwili, gdzieś w górskiej dolinie w Pirenejach, a może na pustyni na Bliskim Wschodzie, spotykają się współcześni nomadowie. I wcale nie chodzi tu o Beduinów ze stadem kóz. "Nomadowie" – tak właśnie mówią sami o sobie. Ile w tym prawdy? Spróbujmy się zastanowić, bo rzecz dotyczy niezwykle ciekawego zjawiska związanego z alternatywnymi sposobami podróżowania. Czasem tak radykalnymi, że wprost utożsamiającymi życie z podróżą. A wszystko to równolegle do świata, który wielu z tych włóczęgów nazywa pogardliwie Babilonem. O co chodzi?

Dekalog Grodeckiego: II. Mieć marzenia

Bo właśnie o marzenia chodzi – to od nich wszystko się zaczyna. Są jak skrzydła, które pozwalają wzbić się ponad codzienność. Ale same nie wystarczą, potrzeba jeszcze wiedzy, determinacji i różnorakich umiejętności – energii mogącej je uruchomić. A gdy dodamy do tego wszystkiego pewną dozę szczęścia, to nie będzie już żadnych wątpliwości: czasem się spełniają.

Hongkong: Chiński Nowy Rok

To miasto jest niezwykłe. Ogromne i przyjazne. I można o nim mówić na wiele sposobów, na przykład opowiadając historie. Ja przedstawię trzy. Pierwsza z nich będzie banalna. Zacznę zresztą od końca, od wylotu do kraju. Wylotu z Hongkongu. (...) Lotnisko na Landao. Wiedziałem wcześniej, że jest duże. Ale przecież widziałem już spore lotniska w Europie, więc nie było się czym przejmować. A jednak – nadmierny optymizm prawie mnie zgubił, bo w rzeczywistości wyglądało to tak: po odprawie paszportowej spaceruję sobie po strefie bezcłowej. Ostatnie zakupy i niespiesznie przemieszczam się do swojej Gate 49. Poziom niżej biegnie kolejka dowożąca podróżnych do dalszych bramek, ale co mi tam – mam czas. Do odlotu jeszcze dwadzieścia minut. Gdy zostało ich tylko dziesięć, a byłem w okolicach bramki nr 15, przyspieszyłem kroku. Następnie już całkiem szybko szedłem po płaskich schodach ruchomych (taki taśmociąg dla leniwych podróżnych). Coraz szybciej. Bramka nr 35. Tylko kilka minut do odlotu. Dociera do mnie, że w głośnikach powtarzają coś w rodzaju „Mister Dżerzi Pełlite” i to może być do mnie. Kojarzę „Dżerzi” z podawaną godziną, numerem lotu i miejscem docelowym – robi mi się podwójnie gorąco. To na pewno do mnie. Plecak pod pachę i biegiem po taśmociągu.