W gościnie u Mohammeda Rezy Pamiętnik autostopowicza

Jest taki kraj, kraj-cywilizacja powiadają. Do kraju tego wróciłem ponownie, bo czułem się nienasycony, głodny, z nieskrywaną żądzą zagłębienia się w nim po uszy – ten kraj to Iran. Doskwiera mi to, że o Iranie wiemy tak niewiele. W mediach dominuje bad image, który krzywdzi zdecydowaną większość jego zacnego i dumnego narodu. Jeśli już pojawia się wzmianka o Iranie, to na jeden z następujących tematów: bomba nuklearna, fundamentalizm islamski, wykreślenie Izraela z mapy świata...

Oblicza Iranu

Iran wita wjeżdżających spojrzeniami Chomeiniego spoglądającego z czterometrowych, zawieszonych nad bramą wjazdową portretów. Portret dawnego przywódcy duchowego Szyitów, twórcy i kontynuatora Republiki Islamskiej przypomina o koranicznych świętościach, jakie stoją tu na straży moralności.

Iran. Codzienność w cieniu dawnej potęgi

Istnieje kilka tras wybieranych przez turystów w drodze do Iranu. Najbardziej znany sposób to dwudniowa podróż autokarem ze Stambułu do Teheranu. To ekonomiczne rozwiązanie, ale bardzo męczące. Inne trasy wiodą przez okoliczne państwa, do których z Polski możemy dostać się europejskimi tanimi liniami lotniczymi. To nie obciąży zbytnio naszego portfela, a przy tym pozwoli zwiedzić sąsiadujące z Iranem kraje. Nieraz sporo problemów mają turyści, którzy zdecydowali się przekraczać granicę turecko-irańską, na terenach tureckiego Kurdystanu.

Samotny rejs dookoła świata. Relacja 22-letniej kapitan z jachtu „mantra ANIA”.

27 kwietnia, SMS, 20:46 Od dwóch godzin już samotną żeglarką jestem. (…) Kotwica OK, taktiki tylko czasami. Do usłyszenia. Etap: Puerto la Cruz (Wenezuela) – Panama Kwiecień 2008 Źle się czuję! I to tak mocno, trzęsę się z zimna, chodzę w polarze, nic nie mogę zjeść, i nie mogę spać. Może to adaptacja? Tylko, czemu tak długo?

Rafting na Zambezi

Angielski termin „rafting” na stale zagościł w naszym języku, a pod tym pojęciem kryje się spływ rwącą rzeką, zwykle pontonem. Do uprawiania raftingu konieczna jest zatem odpowiednia rzeka, których w naszej płaskiej Polsce jak na lekarstwo. Niektóre kraje zostały hojniej wyposażone przez naturę, na przykład w Nowej Zelandii, czy małej Kostaryce rafting można uprawiać na dziesiątkach rzek.

Zobacz więcej

Luang Prabang. Laotańskie klimaty

Stoimy na szczycie wzgórza Phousi, które wyrasta w środku miasta Luang Prabang. Zmęczeni z trudem łapiemy oddech, ale jednocześnie z ciekawością rozglądamy się dookoła. W dole widać Mekong i jego dopływ Nam Khan z malowniczym mostem. Na wzgórzu znajduje się stupa That Chom Si z 1804 r. i kapliczki. Zwieńczona złotobarwną iglicą stupa jest widoczna z każdego miejsca w okolicy, błyszczy w słońcu niczym kosmiczna antena.

Zobacz więcej

Syria

Syria ma niezbyt dobrą opinię, ale okazuje się, że można się tu dostać łatwo i dość szybko, a powitanie ze strony mieszkańców jest wyjątkowo ciepłe. Rozmów o polityce najlepiej unikać – takich dyskusji po prostu nie warto zaczynać! Dla turystów lubiących archeologię będzie to jedno z najciekawszych miejsc na ziemi, a chrześcijanie będą mieli wiele okazji, aby zobaczyć ślady Krzyżowców docierających w rejony Bliskiego Wschodu.

Międzyodrze. Polska terra incognita

Położona na jednym z najdalej wysuniętych na zachód obszarów Polski kraina Międzyodrza to obszar w dużej części dziki i niedostępny. Poprzecinany siecią kanałów bagnisty teren stanowi raj zarówno dla ptaków oraz rzadkich gatunków roślin, jak i spragnionych przygód i kontaktu z dziewiczą naturą globtroterów. Międzyodrze to jeden z zakątków Polski, który dla naszych rodaków wciąż pozostaje,terra incognita…

Zobacz więcej

Stara Planina zaczyna się w Serbii

Sasza przyłożył kieliszek do ust. „Dzisiaj nie zdążę otworzyć sklepu przed siódmą” – pomyślał. Ociężale zdjął gumowe buty. Przepoconą i pełną źdźbeł koszulkę cisnął w kąt. „Czy te sianokosy nigdy się nie skończą?” – zastanawiał się przez chwilkę. Usiadł na ganku i wlał sobie kolejny kieliszek. – „Cała wieś uważa mnie za alkoholika. Ale to tylko zazdrość. Nie piją, bo nie mogą już na wątroby. A moja jest najmłodsza we wsi, czterdzieści wiosen będę miał dopiero za dwa lata”!

Zobacz więcej

Rozmowa z Piotrem Morawskim

Piotr Morawski przyszedł na spotkanie do naszej krakowskiej redkacji nawet kwadrans przed umówionym czasem, w mróźne przedpołudnie, z plecakiem, zziebnięty, jak po górksiej wędrówce. Przyniósł swój laptop Mac i przegrał nam masę pięknych zdjęć ze swoich wypraw. Grzecznie usiadł, wypił herbatę z sokiem malinowym, zjadł szarlotkę i dużo nam opowiadał. Po prostu ideał rozmówcy Globtrotera.